

میتوانید برای مشاهده محصولات بیشتر به صفحات زیر بروید
انتخاب سرور فیزیکی فقط به مقایسه پردازنده، مقدار RAM یا ظرفیت هارد محدود نمیشود. یک سرور مناسب باید بر اساس نوع Workload، تعداد کاربران، حجم و رشد دادهها، سطح دسترسپذیری و بودجه سازمان انتخاب شود؛ در غیر این صورت ممکن است برای منابعی هزینه کنید که هرگز استفاده نمیشوند یا سروری بخرید که خیلی زود به گلوگاه زیرساخت تبدیل شود.
در این راهنمای خرید سرور فیزیکی، از تعیین نیاز و Server Sizing شروع میکنیم و سپس CPU، RAM، Storage، RAID، شبکه، قابلیت ارتقا و انواع سرور را بررسی میکنیم. همچنین درباره انتخاب سرور برای مجازیسازی، دیتابیس و File Server، تفاوت سرورهای HPE، Dell و Lenovo، خرید سرور HPE ProLiant و انتخاب بین سرور نو و استوک صحبت خواهیم کرد تا بتوانید کانفیگی متناسب با نیاز واقعی کسبوکار انتخاب کنید.
اولین مرحله در خرید سرور فیزیکی، مشخص کردن Workload و منابع موردنیاز آن است. قبل از اینکه به سراغ برند، مدل یا قیمت سرور بروید، باید بدانید چه سرویسهایی قرار است روی سرور اجرا شوند، چند کاربر یا ماشین مجازی خواهید داشت و زیرساخت شما در آینده چقدر رشد خواهد کرد.
برای شروع به این سؤالات پاسخ دهید:پاسخ به این سؤالات مشخص میکند به چه میزان CPU، RAM، Storage و پهنای باند شبکه نیاز دارید و چه سطحی از Redundancy باید در نظر گرفته شود.
دو شرکت ممکن است هر دو به دنبال «سرور برای 50 کاربر» باشند، اما نیاز سختافزاری کاملاً متفاوتی داشته باشند. اگر شرکت اول فقط File Sharing انجام دهد و شرکت دوم ERP، دیتابیس و چند ماشین مجازی اجرا کند، انتخاب یک کانفیگ یکسان برای هر دو منطقی نیست.
به همین دلیل، تعداد کاربران بهتنهایی معیار مناسبی برای انتخاب سرور نیست. نوع پردازش، تعداد کاربران همزمان، میزان مصرف RAM، حجم تراکنشها، IOPS و رشد آینده نیز باید مشخص شوند.
برای مثال:
بنابراین قبل از اینکه بپرسید «چه سروری بخرم؟»، ابتدا باید مشخص کنید سرور قرار است چه کاری انجام دهد؟
Server Sizing فرایند برآورد منابع سختافزاری موردنیاز یک سرور بر اساس Workload واقعی و رشد آینده است. هدف از Sizing این است که سرور نه کمتر از نیاز سازمان باشد و نه منابع بسیار بیشتری از میزان مصرف واقعی در اختیار داشته باشد.
در یک Sizing اصولی معمولاً این موارد بررسی میشوند:
| معیار | چه چیزی باید مشخص شود؟ |
|---|---|
| CPU | تعداد Core و قدرت پردازشی موردنیاز |
| RAM | مصرف فعلی، Peak Usage و ظرفیت رشد |
| Storage | ظرفیت، IOPS، Latency و نرخ رشد داده |
| Network | حجم ترافیک و سرعت موردنیاز |
| Availability | نیاز به RAID، PSU و Network Redundancy |
| Growth | توسعه کاربران، VMها و داده در آینده |
اگر در حال جایگزین کردن یک سرور موجود هستید، اطلاعات Monitoring زیرساخت فعلی یکی از بهترین منابع برای Sizing است. میزان مصرف CPU و RAM در ساعات اوج، Storage Latency، IOPS، Network Throughput و نرخ رشد دادهها میتوانند نشان دهند سرور جدید واقعاً به چه منابعی نیاز دارد.
اگر زیرساخت کاملاً جدید است، System Requirements نرمافزار نقطه شروع مناسبی است؛ اما باید تعداد کاربران همزمان، حجم اطلاعات، رشد آینده و سرویسهای جانبی نیز به آن اضافه شوند.
الان میتونی برای ارتقا هارد سرور hp اقدام کنی
در خرید سرور باید از دو حالت جلوگیری کرد:
برای مثال، خرید پردازندهای با تعداد Core بسیار بالا برای نرمافزاری که از این تعداد هسته استفاده نمیکند، الزاماً Performance بیشتری ایجاد نمیکند و حتی ممکن است هزینه Licensing را افزایش دهد.
از طرف دیگر، انتخاب سروری که RAM یا Drive Bay آن از روز اول در مرز ظرفیت قرار دارد، فضای کمی برای توسعه باقی میگذارد.
راهحل، خرید «قویترین سرور ممکن» نیست؛ بلکه انتخاب کانفیگ متناسب با نیاز فعلی همراه با Headroom منطقی برای رشد آینده است.
خرید سرور فیزیکی زمانی منطقی است که سازمان به کنترل مستقیم سختافزار، منابع اختصاصی، اجرای Workloadهای پایدار یا سنگین، ذخیرهسازی محلی یا الزامات مشخص امنیتی و عملیاتی نیاز داشته باشد.
سرور فیزیکی میتواند برای سناریوهایی مانند موارد زیر مناسب باشد:
با این حال، خرید Physical Server برای همه کسبوکارها بهترین راهحل نیست. در برخی سناریوها Cloud، VPS، Dedicated Server اجارهای یا معماری Hybrid میتواند از نظر هزینه و مدیریت مناسبتر باشد.
بنابراین تصمیم درست این نیست که ابتدا سرور بخرید و سپس برای آن کاربرد پیدا کنید؛ ابتدا نیاز زیرساخت را مشخص کنید و بعد تصمیم بگیرید آیا Physical Server بهترین راه تأمین آن است یا خیر.مهمترین مشخصات در خرید سرور فیزیکی شامل CPU، RAM، Storage، RAID Controller، کارت شبکه، Power Supply و قابلیت ارتقا است. اما اهمیت هرکدام به Workload بستگی دارد؛ برای مثال در مجازیسازی RAM و تعداد Core اهمیت زیادی دارند، در حالی که در Database ممکن است Performance پردازنده و Latency سیستم ذخیرهسازی اولویت بالاتری داشته باشند.
به همین دلیل، مشخصات سرور باید بهصورت یک مجموعه بررسی شوند، نه اینکه تمام بودجه صرف قویتر کردن یک قطعه شود.
پردازنده یکی از مهمترین اجزای سرور است، اما انتخاب CPU صرفاً بر اساس تعداد هسته یا فرکانس میتواند گمراهکننده باشد.
هنگام مقایسه پردازندههای سرور به این موارد توجه کنید:
برای مثال، یک Host مجازیسازی که تعداد زیادی VM اجرا میکند ممکن است از Core Count بالاتر بهره ببرد؛ اما در برخی Databaseها و نرمافزارهای تجاری، Performance هر Core و هزینه License اهمیت بیشتری پیدا میکند.
Single-Socket یا Dual-Socket بودن باید بر اساس میزان منابع موردنیاز انتخاب شود؛ دو پردازنده بودن بهتنهایی به معنی انتخاب بهتر نیست.
سرور Dual-Socket زمانی ارزش بیشتری دارد که Workload واقعاً به Core، Memory Capacity یا I/O بیشتری نیاز داشته باشد.
در مقابل، یک سرور Single-Socket جدید و قدرتمند میتواند برای بسیاری از Workloadها منابع کافی فراهم کند و هزینه سختافزار، انرژی و در برخی موارد Licensing را کاهش دهد.
همین الان برای انتخاب سرور فیزیکی مشاوره رایگان بگیرید.
اگر قصد دارید ابتدا سرور را با یک CPU خریداری و بعداً CPU دوم اضافه کنید، قبل از خرید بررسی کنید نصب پردازنده دوم چه تأثیری بر:
خواهد داشت.
هر دو خانواده Intel Xeon و AMD EPYC در سرورهای سازمانی استفاده میشوند و نمیتوان بدون مشخص کردن مدل و Workload یکی را مطلقاً بهتر دانست.
برای مقایسه باید مدلهای همرده را از نظر تعداد Core، Performance، Memory، PCIe، مصرف انرژی، قیمت پلتفرم و نیاز نرمافزار بررسی کنید.
در خرید سرور HPE نیز ابتدا Compatibility پردازنده با مدل و Generation دقیق سرور را بررسی کنید؛ زیرا هر نسل از ProLiant تنها از خانوادهها و مدلهای مشخصی پشتیبانی میکند.
مقدار RAM موردنیاز سرور به Workload، تعداد کاربران و ماشینهای مجازی بستگی دارد و یک عدد ثابت برای همه سرورها وجود ندارد.
RAM در Workloadهایی مانند مجازیسازی، Database و اجرای همزمان چند سرویس اهمیت زیادی دارد. کمبود حافظه میتواند باعث افت Performance شود، حتی زمانی که CPU هنوز منابع آزاد دارد.
برای انتخاب RAM این موارد را بررسی کنید:
برای مثال اگر امروز 128GB RAM نیاز دارید، فقط به این عدد توجه نکنید. بررسی کنید این ظرفیت با چند DIMM تأمین شده و پس از نصب آن چند Slot برای ارتقا باقی میماند.
حافظههای سروری معمولاً از قابلیتهای تشخیص و تصحیح خطا مانند ECC (Error-Correcting Code) استفاده میکنند. ECC میتواند برخی خطاهای حافظه را شناسایی و تصحیح کند و به همین دلیل در سیستمهایی که پایداری و کارکرد مداوم اهمیت دارد، ویژگی مهمی محسوب میشود.
هنگام ارتقای RAM نیز نباید صرفاً ظرفیت و فرکانس ماژول را بررسی کرد. نوع DIMM، نسل حافظه و Compatibility با سرور و پردازنده باید مطابق مشخصات همان پلتفرم باشد.
همین الان برای انتخاب سرور فیزیکی مشاوره بگیرید …
بهجای شروع با یک عدد ثابت، مقدار RAM را از مصرف Workload محاسبه کنید.
در مجازیسازی: RAM موردنیاز VMها + سربار Hypervisor + ظرفیت رشد آینده
در Database: Working Set، تعداد کاربران، حجم Database و نحوه استفاده DBMS از Cache
در File Server: تعداد کاربران، سرویسهای جانبی و نوع استفاده از فایلها
در ERP/CRM: تعداد کاربران همزمان + Application + Database + سرویسهای وابسته
اگر سرور موجود را ارتقا میدهید، Peak Memory Usage را بررسی کنید. اگر زیرساخت جدید است، Requirements رسمی نرمافزار نقطه شروع مناسبی برای برآورد حافظه خواهد بود.
یکی از اشتباهات رایج در خرید سرور، صرف بخش بزرگی از بودجه برای CPU و در نظر گرفتن RAM ناکافی است.
عکس این موضوع نیز میتواند اتفاق بیفتد؛ ظرفیت بالای RAM زمانی که Workload از آن استفاده نمیکند، فقط هزینه اولیه را افزایش میدهد.
بنابراین CPU و RAM باید در کنار یکدیگر و متناسب با Workload انتخاب شوند.
بهصورت خلاصه:
| Workload | اولویت CPU | اولویت RAM |
|---|---|---|
| Virtualization | Core Count متناسب با VMها | بسیار مهم |
| Database | Performance/Core + Core Count | بسیار مهم |
| File Server | معمولاً متوسط | وابسته به مقیاس |
| ERP / CRM | وابسته به Application و DB | مهم |
| Backup | وابسته به Compression/Deduplication | معمولاً متوسط |
| Web/Application | وابسته به نوع Application | وابسته به بار |
این جدول یک Sizing قطعی ارائه نمیکند؛ بلکه نشان میدهد هنگام تخصیص بودجه به کدام منابع باید توجه بیشتری داشته باشید.
در نهایت، بهترین CPU یا بیشترین RAM لزوماً بهترین کانفیگ سرور را ایجاد نمیکند. هدف، ایجاد تعادل میان Performance موردنیاز، قابلیت ارتقا و هزینه است.
Storage سرور باید بر اساس سه معیار اصلی ظرفیت، Performance و سطح اطمینان موردنیاز Workload انتخاب شود. برای آرشیو و Backup معمولاً ظرفیت و هزینه به ازای هر ترابایت اهمیت بیشتری دارد، در حالی که در مجازیسازی و Database، IOPS و Latency میتوانند تعیینکننده باشند.
بنابراین هنگام خرید سرور فقط نپرسید «چند ترابایت حافظه دارد؟»؛ نوع Drive، Interface، تعداد دیسکها، RAID و قابلیت توسعه Storage نیز باید بررسی شوند.
HDD برای ذخیره حجم بالای اطلاعات با هزینه کمتر مناسب است؛ SSD سرعت، IOPS بالاتر و Latency کمتری ارائه میدهد و برای Workloadهای حساس به Performance انتخاب مناسبتری است.
بهطور کلی:
| معیار | HDD Enterprise | SSD Enterprise |
|---|---|---|
| سرعت | کمتر | بیشتر |
| IOPS | کمتر | بسیار بیشتر |
| Latency | بیشتر | کمتر |
| قیمت به ازای ظرفیت | اقتصادیتر | بالاتر |
| ظرفیت بالا با بودجه محدود | مناسب | پرهزینهتر |
| Database | محدودتر برای Workload سنگین | مناسبتر |
| Virtualization | وابسته به تعداد VM و بار | مناسبتر برای I/O بالا |
| Backup / Archive | بسیار مناسب | معمولاً هزینه بیشتر |
| قطعات مکانیکی | دارد | ندارد |
برای File Server و Backup ظرفیتمحور، HDD Enterprise همچنان میتواند انتخاب اقتصادی باشد. در مقابل، برای Database، ماشینهای مجازی و Applicationهایی که تعداد زیادی عملیات خواندن و نوشتن دارند، SSD Enterprise معمولاً گزینه مناسبتری است.
در بعضی زیرساختها نیز استفاده ترکیبی منطقی است؛ برای مثال SSD برای VM و Database و HDD برای Backup یا Archive.
SAS و SATA نوع Interface ذخیرهسازی هستند و نباید آنها را مستقیماً با HDD و SSD یکی دانست؛ Drive میتواند بسته به مدل و پلتفرم، ترکیبهای متفاوتی از این فناوریها داشته باشد.
SAS بیشتر در محیطهای Enterprise استفاده میشود و برای Workloadهایی که قابلیت اطمینان، Performance و ویژگیهای سازمانی اهمیت دارند گزینه رایجی است؛ SATA معمولاً راهکاری اقتصادیتر برای Storage ظرفیتمحور محسوب میشود.
هنگام انتخاب فقط به نام Interface توجه نکنید. نوع Drive، Performance واقعی، Workload Rating، Endurance در SSDها و Compatibility با Controller و Backplane نیز اهمیت دارند.
NVMe برای Workloadهایی مناسب است که به IOPS بالا و Latency بسیار پایین نیاز دارند؛ اما برای تمام سرورها ضروری نیست.
NVMe میتواند در سناریوهایی مانند:
ارزش بیشتری داشته باشد.
در مقابل، استفاده از NVMe برای یک Backup Server ظرفیتمحور ممکن است هزینهای ایجاد کند که مزیت عملی آن برای Workload قابل توجه نباشد.
قبل از خرید نیز باید پشتیبانی مدل سرور، Backplane، تعداد Driveهای NVMe قابل نصب و مسیر PCIe را بررسی کنید.
در SSD سرور فقط ظرفیت و سرعت مهم نیست؛ Endurance یا میزان تحمل نوشتن داده نیز باید با Workload متناسب باشد.
یک Database با حجم Write بالا، الگوی استفاده متفاوتی نسبت به یک سرویس Read-intensive دارد. بنابراین SSD باید با توجه به میزان Read/Write و حجم نوشتن روزانه انتخاب شود.
این موضوع بهخصوص هنگام خرید SSD استوک اهمیت دارد؛ در صورت امکان وضعیت سلامت و عمر باقیمانده Drive نیز باید بررسی شود.
RAID با ترکیب چند Drive میتواند برای افزایش Availability، Performance یا ظرفیت قابل استفاده به کار رود. انتخاب RAID مناسب به تعداد Driveها، نوع Workload، سطح تحمل خرابی و Performance موردنیاز بستگی دارد.
RAID Levelهای رایج را میتوان بهصورت خلاصه مقایسه کرد:
| RAID | حداقل Drive | تحمل خرابی | ظرفیت قابل استفاده تقریبی | مناسب برای |
|---|---|---|---|---|
| RAID 0 | 2 | ندارد | مجموع ظرفیت Driveها | فقط سناریوهای خاص بدون نیاز به Redundancy |
| RAID 1 | 2 | 1 Drive | حدود 50٪ | Boot، سرویسهای کوچک |
| RAID 5 | 3 | 1 Drive | ظرفیت یک Drive برای Parity | Workloadهای متناسب با نیاز ظرفیت |
| RAID 6 | 4 | 2 Drive | ظرفیت دو Drive برای Parity | Storage ظرفیتمحور با Redundancy بیشتر |
| RAID 10 | 4 | وابسته به محل خرابی Driveها | حدود 50٪ | Workloadهای حساستر به I/O |
این جدول یک پیشنهاد قطعی نیست. نوع Drive، تعداد دیسکها، اندازه آرایه، Write Pattern، Rebuild Time و سطح Availability موردنیاز باید در انتخاب نهایی لحاظ شوند.
RAID 1 داده را روی دو Drive Mirror میکند و به همین دلیل برای Boot Volume یا Storageهای کوچک که سادگی و Redundancy اهمیت دارد، گزینه رایجی است.
در مقابل، حدود نیمی از ظرفیت خام آرایه برای نگهداری نسخه Mirror مصرف میشود.
RAID 5 ظرفیت یک Drive را برای Parity استفاده میکند و میتواند خرابی یک Drive را تحمل کند.
RAID 6 از دو Parity استفاده میکند و امکان تحمل خرابی دو Drive را فراهم میکند، اما ظرفیت و Write Performance بیشتری صرف Redundancy میشود.
در آرایههای بزرگ یا Driveهای پرظرفیت، زمان Rebuild و ریسکهای دوره بازسازی باید در انتخاب RAID در نظر گرفته شوند؛ بنابراین تصمیم فقط بر اساس «بیشترین ظرفیت قابل استفاده» نباشد.
RAID 10 ترکیبی از Mirroring و Striping است و برای بسیاری از Workloadهای حساس به I/O قابل بررسی است.
Database و Virtualization از نمونه سناریوهایی هستند که بسته به معماری Storage ممکن است RAID 10 برای آنها مناسب باشد؛ البته هزینه آن، استفاده از حدود نیمی از ظرفیت خام برای Mirroring است.
RAID Level تنها بخشی از Storage Architecture است. هنگام خرید سرور، مدل RAID Controller را نیز بررسی کنید:
در برخی معماریها نیز بهجای Hardware RAID ممکن است از HBA یا Software-defined Storage استفاده شود؛ بنابراین نوع Controller باید با طراحی Storage هماهنگ باشد.
RAID باعث افزایش Availability در برابر برخی خرابیهای Drive میشود، اما Backup محسوب نمیشود.
RAID بهتنهایی از شما در برابر مواردی مانند حذف اشتباه فایل، خرابی منطقی داده، Ransomware یا از بین رفتن کل سرور محافظت نمیکند.
بنابراین دادههای مهم باید Backup مستقل و قابل بازیابی داشته باشند.
برای تصمیمگیری اولیه میتوان از این الگو استفاده کرد:
Virtualization → SSD Enterprise / NVMe متناسب با IOPS + RAID مناسب
Database → SSD Enterprise / NVMe با Latency پایین + RAID متناسب با الگوی I/O
File Server → HDD Enterprise برای ظرفیت بالا یا SSD برای Workloadهای Performance-sensitive
Backup → HDD Enterprise ظرفیت بالا با تمرکز بر Cost per TB و Throughput
Archive → Storage ظرفیتمحور و اقتصادی
در نهایت، بهترین Storage سرور لزوماً سریعترین یا گرانترین گزینه نیست. ظرفیت، IOPS، Latency، Endurance، Redundancy و هزینه باید متناسب با Workload در کنار یکدیگر بررسی شوند.
بعد از CPU، RAM و Storage باید کارت شبکه، Power Supply و ظرفیت ارتقای سرور را بررسی کنید. این سه بخش مستقیماً روی سرعت ارتباطات، دسترسپذیری و عمر مفید زیرساخت تأثیر میگذارند و نادیده گرفتن آنها ممکن است در آینده باعث ایجاد گلوگاه یا هزینه ارتقای بالا شود.
سرعت کارت شبکه باید بر اساس حجم ترافیک و نوع Workload انتخاب شود. برای سرویسهای سبک ممکن است 1GbE کافی باشد، اما در مجازیسازی، Backup حجیم، Storage Traffic و انتقال حجم بالای داده، 10GbE یا 25GbE میتواند انتخاب مناسبتری باشد.
بهطور خلاصه:
| کاربرد | سرعت شبکه قابل بررسی |
|---|---|
| File Server سبک | 1GbE یا بالاتر |
| سرویسهای سازمانی متوسط | 1/10GbE |
| Virtualization | معمولاً 10GbE یا بالاتر بر اساس بار |
| Backup حجیم | 10GbE یا بالاتر |
| Storage Traffic | 10/25GbE یا بالاتر |
| دیتاسنتر پرترافیک | 25GbE و بالاتر بر اساس معماری |
این مقادیر قطعی نیستند و Network Sizing باید بر اساس Throughput واقعی انجام شود.
در یک Host مجازیسازی، چندین VM ممکن است همزمان از یک Interface استفاده کنند. همچنین Migration، Backup و Storage Traffic میتوانند پهنای باند قابل توجهی مصرف کنند. در چنین شرایطی شبکه 1GbE ممکن است به گلوگاه تبدیل شود.
فقط NIC سرور نیز تعیینکننده نیست. Switch، کابل یا فیبر، Transceiver و سایر اجزای مسیر شبکه باید از سرعت موردنظر پشتیبانی کنند.
تعداد Portها را نیز بررسی کنید؛ زیرا ممکن است برای Management، VM Traffic، Storage یا Backup به Interfaceهای جداگانه یا Network Redundancy نیاز داشته باشید.
اگر خاموش شدن سرور باعث توقف یک سرویس مهم میشود، Redundant Power Supply یکی از قابلیتهای مهمی است که باید هنگام خرید بررسی شود.
در سرورهای دارای دو PSU افزونه، در صورت خرابی یک Power Supply، پاور دیگر میتواند در طراحی مناسب سرور را روشن نگه دارد.
این قابلیت برای مواردی مانند:
اهمیت بیشتری دارد.
هنگام انتخاب Power Supply بررسی کنید:
توان بالاتر PSU بهتنهایی مزیت محسوب نمیشود؛ ظرفیت پاور باید با مصرف واقعی و برنامه ارتقای سرور هماهنگ باشد.
وجود دو Power Supply فقط بخشی از افزونگی برق است.
اگر هر دو PSU به یک منبع برق، UPS یا PDU مشترک متصل باشند، خرابی همان نقطه میتواند کل سرور را خاموش کند.
در زیرساختهای حساس، علاوه بر Redundant PSU باید UPS، PDU و مسیرهای تأمین برق نیز در طراحی Availability در نظر گرفته شوند.
سرور مناسب فقط باید نیاز امروز را تأمین نکند؛ باید فضای منطقی برای توسعه آینده نیز داشته باشد.
هنگام خرید بررسی کنید:
برای مثال، اگر تمام DIMM Slotها از روز اول اشغال شوند، افزایش RAM در آینده ممکن است مستلزم تعویض ماژولهای موجود باشد و هزینه بیشتری ایجاد کند.
همین موضوع درباره Storage نیز صدق میکند. اگر تمام Drive Bayها اشغال باشند، افزایش ظرفیت ممکن است به تعویض Driveها یا استفاده از Storage خارجی نیاز داشته باشد.
PCIe Slotها امکان اضافه کردن تجهیزات مختلف را فراهم میکنند؛ از جمله:
بنابراین فقط تعداد PCIe Slot را بررسی نکنید؛ نسل PCIe، نوع Slot، Riser Configuration و Slotهای واقعاً قابل استفاده در کانفیگ موردنظر نیز اهمیت دارند.
در بعضی سرورها نصب CPU دوم یا Riser خاص میتواند برای فعال شدن برخی Slotها ضروری باشد.
Generation سرور میتواند مشخص کند پلتفرم از چه نسلهایی از CPU، RAM، PCIe، Storage و Network پشتیبانی میکند.
یک سرور نسل قدیمی ممکن است قیمت خرید بسیار مناسبی داشته باشد، اما در آینده با محدودیتهایی مانند:
مواجه شود.
در مقابل، خرید جدیدترین نسل نیز زمانی که Workload از قابلیتهای آن استفاده نمیکند الزاماً اقتصادی نیست.
بنابراین باید اختلاف قیمت نسلها را در کنار Performance، قابلیت ارتقا، عمر مورد انتظار و TCO بررسی کرد.
برای Headroom یک عدد ثابت وجود ندارد. نرخ رشد کاربران، دادهها، VMها و سرویسهای سازمان باید بررسی شود.
هدف این نیست که از روز اول بیشترین CPU، RAM و Storage ممکن را خریداری کنید. بهتر است پلتفرمی انتخاب شود که نیاز فعلی را پوشش دهد و بدون تعویض کامل سرور، امکان ارتقای منطقی در آینده داشته باشد.
برای مثال، بهجای خرید مقدار بسیار زیادی RAM که چند سال بدون استفاده باقی میماند، ممکن است انتخاب سروری با DIMM Slotهای کافی و مسیر ارتقای مناسب تصمیم اقتصادیتری باشد.
در مجموع، هنگام انتخاب سرور فقط Performance فعلی را نبینید. Network مناسب از ایجاد گلوگاه جلوگیری میکند، Redundant Power Supply ریسک توقف سرویس را کاهش میدهد و Upgradeability عمر مفید سرمایهگذاری شما را افزایش میدهد.انتخاب بین Rack Server، Tower Server و Blade Server بیشتر به فضای استقرار، تعداد سرورها، مقیاس زیرساخت و برنامه توسعه بستگی دارد تا قدرت پردازشی. Tower برای محیطهای کوچک و بدون رک مناسبتر است، Rack انتخاب رایجتری برای زیرساختهای سازمانی محسوب میشود و Blade بیشتر در دیتاسنترهایی با تراکم بالا کاربرد دارد.
Rack Server یا سرور رکمونت برای نصب داخل رک استاندارد طراحی شده و معمولاً در اندازههایی مانند 1U و 2U عرضه میشود.
این نوع سرور برای سناریوهایی مانند موارد زیر مناسب است:
مزیت اصلی Rack Server این است که میتوان چندین سرور را همراه با Switch، Storage و سایر تجهیزات بهشکل منظم داخل رک مستقر کرد.
اگر سازمان اتاق سرور دارد یا قرار است در آینده تعداد سرورها افزایش پیدا کند، Rack Server معمولاً مسیر توسعه ساختاریافتهتری فراهم میکند.
البته انتخاب بین 1U و 2U نیز مهم است. سرور 1U فضای کمتری از رک اشغال میکند، اما یک مدل 2U ممکن است بسته به طراحی، فضای بیشتری برای Drive، PCIe Card، GPU یا سایر تجهیزات توسعه داشته باشد.
Tower Server از نظر فرم ظاهری شبیه یک کیس بزرگ است و معمولاً برای استفاده به رک نیاز ندارد.
این نوع سرور برای شرکتهای کوچک و متوسط، دفاتر یا شعبی که یک یا تعداد محدودی سرور دارند گزینه قابل بررسی است.
کاربردهای رایج آن میتواند شامل موارد زیر باشد:
مزیت Tower Server، راهاندازی سادهتر در محیطهایی است که زیرساخت Rack وجود ندارد. در برخی مدلها نیز فضای مناسبی برای توسعه RAM، Storage و کارتهای جانبی وجود دارد.
اما اگر تعداد سرورها در آینده افزایش پیدا کند، Rack Server میتواند از نظر مدیریت فضا، کابلکشی و توسعه زیرساخت انتخاب منظمتری باشد.
Blade Server معماری متفاوتی دارد. چند Blade داخل یک Chassis قرار میگیرند و بخشی از زیرساختهایی مانند Power، Cooling، Network و Management میتواند در سطح Chassis مدیریت شود.
این معماری بیشتر برای:
قابل بررسی است.
Blade معمولاً برای شرکتی که فقط به یک یا دو سرور نیاز دارد گزینه اقتصادی و سادهای نیست؛ زیرا علاوه بر خود Bladeها، Chassis و زیرساخت مرتبط نیز باید در نظر گرفته شود.
به همین دلیل، Blade را باید بیشتر یک تصمیم معماری دیتاسنتری دانست تا صرفاً جایگزینی برای یک Rack Server.
| معیار | Tower | Rack | Blade |
|---|---|---|---|
| نیاز به رک | معمولاً خیر | بله | بله + Chassis |
| مناسب تعداد کم سرور | بسیار مناسب | مناسب | معمولاً خیر |
| مناسب توسعه چند سرور | محدودتر | بسیار مناسب | بسیار مناسب |
| تراکم سختافزاری | پایین | متوسط تا بالا | بسیار بالا |
| مدیریت دیتاسنتری | محدودتر | مناسب | متمرکزتر |
| هزینه ورود | معمولاً کمتر | متوسط | معمولاً بالاتر |
| مناسب SMB | بسیار مناسب | مناسب | معمولاً غیرضروری |
| مناسب دیتاسنتر | کمتر متداول | بسیار مناسب | بسیار مناسب |
| کاربرد اصلی | شرکت و شعب | سازمان و دیتاسنتر | Enterprise در مقیاس بالا |
اگر فقط یک یا تعداد محدودی سرور نیاز دارید و رک ندارید، Tower Server معمولاً انتخاب سادهتری است. اما اگر سازمان از قبل رک دارد یا برنامه افزایش تعداد سرورها و تجهیزات شبکه و Storage را دارد، Rack Server میتواند انتخاب آیندهنگرانهتری باشد.
در تصمیم نهایی هزینه خود سرور را بهتنهایی مقایسه نکنید. برای Rack Server ممکن است هزینههایی مانند رک، Rail Kit، PDU، UPS، Cooling و کابلکشی نیز وجود داشته باشد.
برای تعداد محدود Host، Rack Server معمولاً انعطافپذیری بالا و پیچیدگی کمتری دارد؛ Blade بیشتر زمانی ارزش بررسی پیدا میکند که تعداد Compute Nodeها زیاد باشد و تراکم و مدیریت متمرکز اهمیت پیدا کند.
بنابراین استفاده از VMware یا Hyper-V بهتنهایی دلیل انتخاب Blade نیست. مقیاس زیرساخت تعیینکنندهتر است.
خیر؛ فرمفاکتور بهتنهایی تعیینکننده Performance سرور نیست.
یک Tower Server میتواند از نظر CPU، RAM و Storage از یک Rack Server قدرتمندتر باشد. Performance واقعی به کانفیگ سختافزاری و محدودیتهای مدل موردنظر بستگی دارد.
تفاوت اصلی این فرمفاکتورها در نحوه استقرار، تراکم، توسعه و مدیریت زیرساخت است.
اگر بخواهیم تصمیم را ساده کنیم:
شرکت کوچک + بدون رک + یک سرور → Tower Server
سازمان + اتاق سرور + چند سرویس یا چند سرور → Rack Server
دیتاسنتر بزرگ + تعداد زیاد Compute Node + نیاز به تراکم بالا → Blade Server
با این حال، بعد از انتخاب فرمفاکتور هنوز مهمترین مرحله باقی میماند: انتخاب کانفیگ متناسب با Workload. یک Rack Server نامتناسب با نیاز سازمان الزاماً انتخاب بهتری از یک Tower Server با Sizing صحیح نیست
کانفیگ مناسب سرور مستقیماً به Workload بستگی دارد. سروری که برای VMware یا Hyper-V انتخاب میشود الزاماً بهترین گزینه برای Database، File Server یا Backup نیست؛ زیرا هرکدام الگوی متفاوتی در مصرف CPU، RAM، Storage و Network دارند.
جدول زیر یک دید سریع برای شروع انتخاب ارائه میدهد:
| کاربرد | مهمترین منابع | Storage پیشنهادی بر اساس نیاز | اولویت اصلی |
|---|---|---|---|
| Virtualization | CPU + RAM + Storage + Network | Enterprise SSD / NVMe | RAM و IOPS |
| Database | CPU + RAM + Storage | Enterprise SSD / NVMe | Latency و Performance |
| File Server | Storage + Network | HDD Enterprise / SSD | ظرفیت و Reliability |
| ERP / CRM | CPU + RAM + Database Storage | Enterprise SSD در بار حساس | تعداد کاربران و DB |
| Backup | Storage + Network | HDD Enterprise ظرفیت بالا | Capacity و Throughput |
| Web / Application | CPU + RAM + Network | SSD متناسب با I/O | وابسته به Application |
این پیشنهادها نقطه شروع هستند و کانفیگ نهایی باید بر اساس تعداد کاربران، حجم داده و بار واقعی سرویس Sizing شود.
برای مجازیسازی، ظرفیت RAM، تعداد Core، Storage IOPS و پهنای باند شبکه از مهمترین معیارهای انتخاب سرور هستند.
در VMware یا Hyper-V چندین ماشین مجازی منابع یک Host فیزیکی را به اشتراک میگذارند. بنابراین قبل از خرید باید منابع موردنیاز تمام VMها را محاسبه کنید.
حداقل این موارد را مشخص کنید:
برای RAM، مجموع حافظه VMها را همراه با سربار Hypervisor و Headroom مناسب در نظر بگیرید.
در Storage نیز فقط ظرفیت مهم نیست. اجرای همزمان چند VM میتواند تعداد زیادی Random I/O ایجاد کند؛ بنابراین برای محیطهای I/O-intensive، Enterprise SSD یا NVMe در معماری سازگار میتواند مناسبتر باشد.
اگر تعداد VMها یا حجم ترافیک بالا باشد، شبکه 10GbE یا 25GbE نیز قابل بررسی است.
در محیطهای Production که چند سرویس روی یک Host قرار دارند، Redundant PSU و Network Redundancy اهمیت بیشتری پیدا میکنند؛ زیرا خرابی یک Host ممکن است چندین سرویس را همزمان تحت تأثیر قرار دهد.
برای Database Server، Performance پردازنده، RAM کافی و Storage با IOPS بالا و Latency پایین اهمیت زیادی دارد.
Databaseهایی مانند SQL Server، Oracle و PostgreSQL میتوانند بسته به تعداد تراکنشها و نوع Query فشار قابل توجهی روی CPU و Storage ایجاد کنند.
قبل از انتخاب سرور بررسی کنید:
RAM کافی میتواند به DBMS اجازه دهد بخش بیشتری از دادههای پرتکرار را در Cache نگهداری کند و مراجعه به Storage را کاهش دهد.
در Databaseهای پرتراکنش، Enterprise SSD یا NVMe میتواند برای کاهش Latency و افزایش IOPS ارزش بیشتری داشته باشد.
همچنین در برخی نرمافزارهای تجاری، هزینه License به تعداد Core وابسته است؛ بنابراین خرید CPU با Core بیشتر بدون بررسی Licensing میتواند هزینه کل پروژه را افزایش دهد.
برای File Server، ظرفیت Storage، قابلیت اطمینان، RAID، Backup و سرعت شبکه معمولاً مهمتر از خرید قدرتمندترین CPU هستند.
ابتدا مشخص کنید:
اگر هدف اصلی ذخیره حجم زیادی از اسناد و فایلهای سازمانی باشد، HDD Enterprise ظرفیت بالا میتواند گزینه اقتصادی مناسبی باشد.
اگر کاربران با فایلهای حجیم یا Workloadهای حساس به سرعت کار میکنند، SSD یا معماری ترکیبی SSD/HDD نیز قابل بررسی است.
Network را نیز دستکم نگیرید. در File Server پرترافیک، حتی Storage سریع هم زمانی که ارتباط شبکه گلوگاه باشد Performance مورد انتظار را در اختیار کاربران قرار نمیدهد.
سرور ERP یا CRM باید بر اساس تعداد کاربران همزمان، معماری نرمافزار و Database زیرساخت Sizing شود.
یک سیستم ERP ممکن است از چند بخش تشکیل شده باشد:
این اجزا ممکن است روی یک Physical Server، چند VM یا چند سرور جداگانه اجرا شوند.
قبل از خرید مشخص کنید:
برای ERP/CRM ابتدا Requirements رسمی نرمافزار را بررسی کنید و سپس ظرفیت لازم برای رشد را در نظر بگیرید.
در Workloadهای حساس، Storage سریع و Redundancy نیز اهمیت بیشتری پیدا میکنند.
در Backup Server معمولاً ظرفیت Storage، هزینه به ازای هر ترابایت و سرعت انتقال داده مهمترین معیارها هستند.
برای انتخاب صحیح باید مشخص کنید:
برای Backup Repositoryهای ظرفیتمحور، HDD Enterprise پرظرفیت میتواند نسبت به SSD از نظر Cost per TB اقتصادیتر باشد.
با این حال، Network میتواند روی زمان Backup تأثیر زیادی داشته باشد. اگر چندین Server یا VM همزمان Backup شوند، ارتقا از 1GbE به 10GbE یا بالاتر در صورت وجود زیرساخت سازگار میتواند Backup Window را کاهش دهد.
اگر نرمافزار Backup از Deduplication، Compression یا Encryption سنگین استفاده میکند، CPU نیز باید متناسب با آن انتخاب شود.
کانفیگ Web/Application Server به معماری نرمافزار و نوع پردازش بستگی دارد. برخی Applicationها CPU-intensive هستند، برخی RAM زیادی مصرف میکنند و برخی بیشترین فشار را روی Database یا Storage ایجاد میکنند.
مواردی مانند:
باید بررسی شوند.
در سرویسهای پرترافیک نیز بهجای خرید یک سرور بسیار قدرتمند، ممکن است معماری شامل چند Server و Load Balancing انتخاب مناسبتری باشد.
برای کسبوکار کوچک، بهترین انتخاب معمولاً یک سرور متعادل و قابل ارتقا است؛ نه لزوماً قدرتمندترین مدل موجود.
اگر قرار است سرویسهایی مانند File Sharing، نرمافزار حسابداری، Domain Controller یا ERP سبک اجرا شوند، ابتدا Requirements همین سرویسها را مشخص کنید.
در انتخاب نهایی روی موارد زیر تمرکز کنید:
اگر مجموعه رک ندارد و فقط یک سرور نیاز دارد، Tower Server میتواند گزینه مناسبی باشد. اگر اتاق سرور و برنامه توسعه وجود دارد، Rack Server ارزش بررسی بیشتری خواهد داشت.
برای انتخاب اولیه میتوان اولویتها را به این شکل خلاصه کرد:
Virtualization → RAM + Core Count + IOPS + Network
Database → CPU Performance + RAM + Low Latency Storage
File Server → Capacity + Reliability + Network
ERP / CRM → CPU + RAM + Database Performance
Backup → Capacity + Cost/TB + Throughput
Web/Application → CPU + RAM + Network متناسب با معماری
نکته مهم این است که این موارد کانفیگ آماده خرید نیستند. دو شرکت ممکن است هر دو VMware اجرا کنند، اما یکی 5 ماشین مجازی سبک و دیگری 40 VM شامل Database و ERP داشته باشد.
بنابراین بهترین روش این است که ابتدا Workload را Sizing کنید و سپس مدلی را انتخاب کنید که منابع موردنیاز را همراه با فضای توسعه منطقی در اختیار شما قرار دهد.
HPE، Dell و Lenovo هر سه از برندهای شناختهشده در بازار سرورهای سازمانی هستند، اما انتخاب نهایی باید بر اساس مدل، نسل، کانفیگ، قابلیت ارتقا، خدمات و دسترسی به قطعات انجام شود.
سه خانواده شناختهشده این برندها عبارتاند از:
از نظر مدیریت از راه دور نیز HPE از iLO، Dell از iDRAC و Lenovo از XClarity Controller استفاده میکند.
در عمل، نمیتوان فقط بر اساس نام برند یک سرور را بهتر دانست. برای مثال، هنگام مقایسه دو سرور باید CPU، ظرفیت RAM، Drive Bay، RAID Controller، Network، Power Supply، نسل دستگاه و امکان ارتقای آنها را در کنار یکدیگر قرار داد.
اگر زیرساخت شما مبتنی بر تجهیزات HP/HPE است یا دسترسی مناسبی به قطعات و خدمات این برند دارید، خانواده HPE ProLiant میتواند یکی از گزینههای اصلی برای خرید سرور فیزیکی باشد. تنوع مدلهای Rack و Tower نیز امکان انتخاب سرور برای کسبوکارهای کوچک تا زیرساختهای سازمانی و دیتاسنتری را فراهم میکند.
در ادامه، به دلیل کاربرد گسترده سرورهای HPE در زیرساختهای سازمانی، معیارهای مهم انتخاب و خرید سرور HPE ProLiant را دقیقتر بررسی میکنیم.برای خرید سرور HP باید ابتدا نوع Workload و سپس خانواده، نسل و کانفیگ مناسب HPE ProLiant را انتخاب کنید. مدل سرور بهتنهایی تعیینکننده نیست؛ CPU، RAM، Storage، RAID Controller، تعداد Drive Bay، شبکه، Power Supply و امکان ارتقا باید در کنار یکدیگر بررسی شوند.
در میان سرورهای HPE، دو خانوادهای که هنگام خرید سرور فیزیکی بیشتر با آنها مواجه میشوید، ProLiant DL و ProLiant ML هستند.
سرورهای HPE ProLiant DL برای نصب داخل رک طراحی شدهاند، در حالی که خانواده ML عمدتاً Tower Server هستند و میتوانند برای شرکتها و محیطهای بدون رک مناسب باشند.
| معیار | HPE ProLiant DL | HPE ProLiant ML |
|---|---|---|
| فرمفاکتور | Rack | Tower |
| نیاز به رک | بله | معمولاً خیر |
| محیط مناسب | سازمان، اتاق سرور، دیتاسنتر | شرکت، دفتر، شعب |
| استقرار چند سرور | بسیار مناسب | مناسب تعداد محدود |
| مجازیسازی | بسته به مدل و کانفیگ | بسته به مدل و کانفیگ |
| قابلیت ارتقا | وابسته به مدل | وابسته به مدل |
اگر سازمان رک دارد، چند سرور استفاده میکند یا قصد توسعه زیرساخت را دارد، خانواده DL معمولاً انتخاب منطقیتری است. برای شرکت کوچک یا شعبهای که یک سرور نیاز دارد و زیرساخت رک ندارد، مدلهای ML میتوانند گزینه مناسبی باشند.
البته DL بودن به معنی قویتر بودن سرور نیست. Performance واقعی به مدل و کانفیگ سختافزاری بستگی دارد.
Generation یا نسل سرور HPE اهمیت زیادی دارد؛ زیرا میتواند روی پردازندههای قابل پشتیبانی، نوع Memory، PCIe، Storage، Network، مدیریت و مسیر ارتقای سرور تأثیر بگذارد.
در بازار ممکن است با نسلهایی مانند:
مواجه شوید.
نسل جدیدتر از نظر فناوری مزیت دارد، اما الزاماً برای هر کسبوکاری اقتصادیترین انتخاب نیست.
برای مثال، اگر یک سرور استوک نسل قبل با کانفیگ مناسب بتواند Workload شما را برای مدت موردنظر پوشش دهد، ممکن است از نظر هزینه ارزش خرید بالایی داشته باشد. در مقابل، برای زیرساخت جدیدی که قرار است چند سال توسعه پیدا کند، انتخاب پلتفرم جدیدتر میتواند مسیر ارتقای بهتری فراهم کند.
بنابراین هنگام مقایسه نسلها این موارد را کنار هم قرار دهید:
خیر. محبوب بودن یک مدل مانند HPE ProLiant DL380 به این معنی نیست که برای تمام کسبوکارها بهترین سرور است.
ممکن است یک سازمان به ظرفیت پردازشی، RAM و Expansion بالای یک مدل 2U نیاز داشته باشد؛ اما برای Workload کوچکتر، یک مدل کمهزینهتر بتواند همان نیاز را تأمین کند.
انتخاب مدل باید بعد از Server Sizing انجام شود.
برای مثال:
مجازیسازی → مدلی با RAM و Core کافی، Storage سریع و امکان توسعه
Database → مدلی با CPU، RAM و Storage Performance متناسب با تراکنشها
File Server → مدلی با تعداد و نوع Drive Bay مناسب
کسبوکار کوچک → مدلی متناسب با سرویسها و بودجه، بدون خرید منابع غیرضروری
در نتیجه، بهجای اینکه ابتدا تصمیم بگیرید «DL380 بخریم»، بهتر است ابتدا منابع موردنیاز را مشخص کنید و سپس بین مدلهای HPE مدلی را پیدا کنید که آن منابع را با هزینه منطقی فراهم کند.
قبل از خرید HPE ProLiant، این موارد را در مشخصات دستگاه کنترل کنید:
در سرورهای استوک، سلامت قطعات و شرایط گارانتی نیز باید به این فهرست اضافه شود.
انتخاب SFF یا LFF باید بر اساس نوع Drive، ظرفیت موردنیاز و معماری Storage انجام شود.
LFF میتواند برای سناریوهای ظرفیتمحور مبتنی بر HDDهای پرظرفیت مناسب باشد. SFF نیز در بسیاری از کانفیگهایی که تعداد بیشتری Drive کوچک یا SSD استفاده میشود کاربرد دارد.
با این حال، فقط عبارت SFF یا LFF کافی نیست؛ تعداد Bay، نوع Backplane و Driveهای پشتیبانیشده در مدل و کانفیگ دقیق سرور را بررسی کنید.
HPE iLO یا Integrated Lights-Out سیستم مدیریت Out-of-Band سرورهای HPE ProLiant است که برای مانیتورینگ و مدیریت سرور از راه دور استفاده میشود.
بسته به نسل و سطح License، قابلیتهای مدیریتی متفاوتی در دسترس است. هنگام خرید، بهخصوص برای سرور استوک، وضعیت iLO، Firmware و License موردنیاز را بررسی کنید.
وجود Remote Management مناسب میتواند عیبیابی و مدیریت سرور را بدون حضور فیزیکی در اتاق سرور سادهتر کند.
دو سرور با نام مدل و نسل یکسان ممکن است کانفیگهای متفاوتی داشته باشند. همین موضوع درباره RAM، HDD، SSD، RAID Controller، Power Supply و سایر قطعات نیز صدق میکند.
بنابراین برای ارتقا یا تعویض قطعات، فقط نام عمومی قطعه را ملاک قرار ندهید و Part Number و Compatibility آن با مدل و Generation سرور را بررسی کنید.
این موضوع هنگام خرید تجهیزات استوک اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا ممکن است کانفیگ دستگاه در طول دوره استفاده قبلی تغییر کرده باشد.
برای انتخاب اولیه میتوان از این الگو استفاده کرد:
شرکت کوچک و بدون رک → HPE ProLiant ML متناسب با Workload
زیرساخت رکمحور سازمانی → HPE ProLiant DL
مجازیسازی → مدل DL یا ML با RAM، CPU، Storage و Network متناسب با تعداد VMها
Database → مدل متناسب با Performance پردازنده، RAM و Storage موردنیاز
File Server → مدل دارای Drive Bay و ظرفیت توسعه Storage مناسب
زیرساخت Enterprise → مدل توسعهپذیرتر پس از Server Sizing دقیق
در نهایت، در خرید سرور HP بهجای جستوجوی «بهترین مدل HPE»، باید به دنبال مدلی باشید که Workload فعلی، رشد آینده و بودجه سازمان را با کمترین منابع بلااستفاده و بدون ایجاد گلوگاه پوشش دهد.قبل از خرید سرور فیزیکی، Workload، CPU، RAM، Storage، RAID، Network، قابلیت ارتقا، Redundancy، گارانتی و TCO را بررسی کنید. بسیاری از خریدهای اشتباه نه به دلیل ضعیف بودن سرور، بلکه به دلیل انتخاب کانفیگی اتفاق میافتند که با نیاز واقعی کسبوکار هماهنگ نیست.
چکلیست زیر کمک میکند قبل از نهایی کردن خرید، مهمترین موارد را یکبار کنترل کنید.
ارزانترین سرور الزاماً اقتصادیترین انتخاب نیست. ممکن است قیمت اولیه پایین باشد اما برای اضافه کردن RAM، Storage، RAID Controller، NIC یا سایر قطعات هزینه زیادی پرداخت کنید.
هنگام مقایسه قیمت، کانفیگ کامل را مقایسه کنید؛ نه فقط نام مدل یا قیمت Chassis.
Core بیشتر همیشه به معنی Performance بهتر برای Workload شما نیست. Performance هر Core، نسل CPU، نوع نرمافزار و مدل Licensing نیز اهمیت دارند.
بهخصوص اگر نرمافزار بر اساس Core لایسنس میشود، انتخاب پردازنده پرهسته میتواند هزینه نهایی پروژه را افزایش دهد.
فقط مقدار RAM نصبشده مهم نیست. بررسی کنید برای رسیدن به این ظرفیت چند DIMM Slot اشغال شده و چند Slot برای آینده باقی میماند.
سروری که امروز RAM کافی دارد اما تمام DIMM Slotهای آن پر شدهاند، ممکن است ارتقای پرهزینهتری داشته باشد.
دو سرور با ظرفیت Storage یکسان میتوانند Performance کاملاً متفاوتی داشته باشند.
علاوه بر ظرفیت، موارد زیر را بررسی کنید:
برای مثال، 8TB Storage مناسب Backup الزاماً Storage مناسبی برای Database پرتراکنش نیست.
RAID میتواند Availability را در برابر برخی خرابیهای Drive افزایش دهد، اما از اطلاعات در برابر حذف اشتباه، Ransomware، Corruption یا از بین رفتن کل سرور محافظت نمیکند.
برای اطلاعات مهم، Backup مستقل و قابل بازیابی ضروری است.
سروری با CPU قدرتمند و NVMe سریع نیز اگر Network متناسبی نداشته باشد ممکن است Performance مورد انتظار را ارائه ندهد.
این موضوع در Virtualization، Backup، File Server و Storage Traffic اهمیت بیشتری دارد. سرعت NIC را همراه با Switch و سایر اجزای مسیر شبکه بررسی کنید.
اگر توقف سرور هزینه زیادی برای کسبوکار ایجاد میکند، مواردی مانند:
باید در طراحی زیرساخت دیده شوند.
میزان Redundancy باید با اهمیت Workload هماهنگ باشد؛ تمام سرویسها الزاماً به یک سطح Availability نیاز ندارند.
قبل از خرید بررسی کنید در آینده امکان افزایش:
وجود داشته باشد.
Future-proofing به معنی خرید بیشترین سختافزار ممکن نیست؛ انتخاب پلتفرمی با مسیر ارتقای مناسب مهمتر است.
سرور نسل قدیمیتر ممکن است قیمت جذابی داشته باشد، اما محدودیت CPU، RAM، PCIe، Storage، مصرف انرژی و دسترسی به قطعات نیز باید بررسی شود.
در مقابل، جدیدترین Generation نیز زمانی که Workload از امکانات آن استفاده نمیکند الزاماً بهترین ارزش خرید را ندارد.
قیمت سرور فقط بخشی از هزینه واقعی زیرساخت است.
در محاسبه Total Cost of Ownership مواردی مانند خرید، ارتقا، License، برق، Cooling، گارانتی، نگهداری و Downtime احتمالی را نیز در نظر بگیرید.
قبل از خرید، باید بتوانید به این سؤالات پاسخ دهید:
| مورد | سؤال نهایی |
|---|---|
| Workload | سرور دقیقاً چه سرویسهایی اجرا میکند؟ |
| کاربران | چند Concurrent User داریم؟ |
| Virtualization | چند VM فعلی و آینده داریم؟ |
| CPU | پردازنده متناسب با Workload است؟ |
| RAM | ظرفیت کافی و DIMM Slot آزاد داریم؟ |
| Storage | Capacity، IOPS و Latency مناسب است؟ |
| RAID | RAID متناسب با سرویس انتخاب شده؟ |
| Backup | نسخه مستقل و قابل Restore داریم؟ |
| Network | پهنای باند کافی است؟ |
| Power | Redundant PSU لازم است؟ |
| Expansion | فضای کافی برای توسعه وجود دارد؟ |
| Generation | نسل سرور برای مدت استفاده مناسب است؟ |
| Warranty | شرایط گارانتی مشخص است؟ |
| TCO | هزینه واقعی چندساله بررسی شده است؟ |
اگر پاسخ موارد مهمی مانند Workload، تعداد VM، RAM یا Storage Performance هنوز مشخص نیست، خرید را نهایی نکنید.
ترتیب صحیح این است:
نیازسنجی → Server Sizing → انتخاب کانفیگ → انتخاب مدل و نسل → مقایسه قیمت و گارانتی → خرید
این روش احتمال خرید سروری را که بیش از نیاز گران است یا خیلی زود به محدودیت میرسد، کاهش میدهد.
مهمترین مشخصات برای خرید سرور فیزیکی شامل CPU، RAM، نوع و ظرفیت Storage، RAID Controller، کارت شبکه، Power Supply و قابلیت ارتقا است. انتخاب هرکدام باید بر اساس Workload، تعداد کاربران، حجم داده و رشد آینده انجام شود؛ نه صرفاً بر اساس بالاترین مشخصات سختافزاری.
برای یک شرکت کوچک، سروری متعادل با CPU متناسب، RAM قابل ارتقا، Storage مطمئن و RAID مناسب معمولاً انتخاب بهتری از یک سرور بسیار قدرتمند و گران است.
اگر مجموعه رک ندارد و فقط یک سرور نیاز دارد، Tower Server میتواند گزینه مناسبی باشد. برای شرکتی که رک دارد یا برنامه توسعه زیرساخت را دنبال میکند، Rack Server ارزش بررسی بیشتری دارد.
سرور مناسب VMware یا Hyper-V باید RAM کافی، تعداد Core متناسب، Storage با IOPS مناسب و شبکه کافی برای تعداد VMهای موردنظر داشته باشد.
برای انتخاب کانفیگ باید تعداد VMها و میزان vCPU، RAM، Storage و I/O هرکدام مشخص شود. در محیطهای Production، قابلیت ارتقا، Redundant PSU، Backup و Network Redundancy نیز اهمیت بیشتری دارند.
مقدار RAM موردنیاز سرور به Workload، تعداد کاربران و تعداد ماشینهای مجازی بستگی دارد و نمیتوان یک ظرفیت ثابت برای همه سرورها پیشنهاد کرد.
برای مجازیسازی باید مجموع RAM موردنیاز VMها، سربار Hypervisor و ظرفیت رشد آینده محاسبه شود. علاوه بر ظرفیت RAM، تعداد DIMM Slotهای آزاد را نیز بررسی کنید تا امکان ارتقای حافظه وجود داشته باشد.
بهترین نسل سرور HPE به Workload، بودجه و مدت استفاده مورد انتظار بستگی دارد و جدیدترین Generation الزاماً برای همه کسبوکارها اقتصادیترین انتخاب نیست.
نسل جدیدتر معمولاً فناوری و مسیر توسعه جدیدتری ارائه میدهد؛ در مقابل، یک سرور نسل قبل با کانفیگ مناسب میتواند برای برخی Workloadها ارزش خرید بالایی داشته باشد.
هنگام مقایسه، CPU، RAM، Storage، PCIe، قابلیت ارتقا، مصرف انرژی، دسترسی به قطعات و قیمت نهایی کانفیگ را بررسی کنید.
سرور HP نو برای زیرساختهایی که عمر بیشتر، فناوری جدید و پشتیبانی اهمیت بالایی دارد مناسبتر است؛ سرور HPE استوک سالم نیز میتواند برای کاهش هزینه خرید گزینه اقتصادی مناسبی باشد.
در خرید استوک، سلامت RAM، HDD/SSD، RAID Controller، PSU، Fan، Firmware و Hardware Logs و همچنین شرایط گارانتی را بررسی کنید.
قیمت سرور فیزیکی به برند و مدل، Generation، CPU، مقدار RAM، نوع و ظرفیت Storage، RAID Controller، کارت شبکه، Power Supply، تجهیزات جانبی و نو یا استوک بودن دستگاه بستگی دارد.
به همین دلیل دو سرور با نام مدل یکسان میتوانند قیمتهای متفاوتی داشته باشند. برای مقایسه صحیح، کانفیگ کامل و شرایط گارانتی را کنار هم قرار دهید، نه فقط نام سرور.بهترین سرور فیزیکی لزوماً جدیدترین، گرانترین یا قدرتمندترین مدل بازار نیست. سرور مناسب، مدلی است که منابع آن با Workload واقعی کسبوکار هماهنگ باشد، فضای کافی برای رشد آینده داشته باشد و هزینه خرید و نگهداری آن توجیه اقتصادی داشته باشد.
مسیر درست انتخاب را میتوان به این شکل خلاصه کرد:
Workload → Server Sizing → CPU و RAM → Storage و RAID → Network و Redundancy → قابلیت ارتقا → انتخاب مدل و نسل → بررسی گارانتی و TCO
اگر قصد خرید سرور HPE را دارید، ابتدا نیاز سختافزاری را مشخص کنید و سپس بین مدلها و نسلهای مختلف HPE ProLiant انتخاب کنید. صرفاً به نامهایی مانند DL380 یا ML350 اکتفا نکنید؛ کانفیگ دقیق CPU، RAM، Storage، RAID، Network، Power Supply و قابلیت توسعه است که مشخص میکند یک سرور برای زیرساخت شما مناسب است یا خیر.
در خرید سرور استوک نیز قیمت پایینتر زمانی مزیت محسوب میشود که دستگاه از نظر فنی سالم، متناسب با Workload و دارای گارانتی قابل قبول باشد.
اگر برای انتخاب مدل یا کانفیگ سرور مطمئن نیستید، قبل از خرید Server Sizing انجام دهید. با مشخص کردن نوع سرویس، تعداد کاربران یا VMها، حجم اطلاعات، نرخ رشد و بودجه میتوان کانفیگی انتخاب کرد که نه کمتر از نیاز شما باشد و نه هزینه اضافی برای منابع بلااستفاده ایجاد کند.
تماس با ما دکتر اچ پی
یکی از راه های زیر را برای ارتباط انتخاب کنید
میتوانید برای مشاهده محصولات بیشتر به صفحات زیر بروید